MIJLPALEN: Belofte voor gratis onderwijs.

Nadat Jamie en ik getrouwd waren en God mij riep om de bediening in te gaan, was er een periode waarin we bijna omkwamen van de honger. We woonden toen in Seageville, Texas, en er kwam net genoeg geld binnen om in leven te blijven, maar het was heel moeilijk. Mensen boden me banen aan, maar die weigerde ik. Ik zei ze: “Nee, God heeft me geroepen om de bediening in te gaan.” Ik was in de veronderstelling, dat als ik een baan aannam, ik niet zou doen waar God me toe geroepen had. Mijn hart had gelijk, maar mijn hoofd had het verkeerd. Ik was niet de hele week bezig om het evangelie te prediken, dus had ik ook niet moeten verwachten dat ik van het verkondigen van het Evangelie zou kunnen leven. (1Kor. 9:14) Het resultaat was, dat wij door hele, hele moeilijke tijden gingen.

Op een avond in 1974, gingen we samen naar Christ for the Nations, een Bijbel College in Dallas, om naar een spreker te luisteren over voorspoed. Ik herinner me dat, bij het weggaan, ik naar de tapes keek, die daar te koop lagen en dat ik toen dacht, hoe die ons leven zouden kunnen veranderen, maar we hadden geen geld om ze te kopen. Ik keek naar Jamie en zag de tranen in haar ogen. Ze was 8 maanden zwanger en had al 3 weken niet gegeten, omdat we gewoon geen eten hadden. Maar ze klaagde nooit. Ze zei er nooit iets over. Ik denk, dat als ze dat gedaan zou hebben, ik in de vernieling gegaan zou zijn.

Dat was het moment, dat ik een belofte maakte aan God. Ik zei: “Heer, als U mij ooit iets vanuit Uw Woord laat zien, dat anderen kan helpen, zal ik dat nooit weigeren vanwege financiën.” In die tijd had ik geen idee of ik ooit wel iets zou hebben om weg te geven, dus begreep ik ook niet volledig wat ik zei. Maar ik maakte die belofte en ik heb me er aan gehouden.

Jaren later, toen ik voorganger was in Pritchett, Colorado, kwamen er 100 mensen naar onze kerk, uit een stadje van 144 inwoners. Omdat zij mij nog nooit eerder hadden horen spreken, brachten ze hun cassetterecorders om mijn boodschappen op te nemen. Die recorders stonden allemaal op een rijtje voor het podium. Als de ene kant vol was, klikte de recorder af en kwamen de mensen naar voren om de cassette om te draaien om het vervolg op te nemen.

Uiteindelijke kreeg ik een flitsend idee om mijn boodschap op te nemen en kopietjes voor iedereen te maken. We hadden geen geavanceerd materiaal, dus knoopte ik een microfoon met een touwtje om mijn nek, met een draad naar de recorder.

In het begin maakte ik duplicaten door 2 recorders in een schoenendoos te doen en de ene machine af te laten spelen, terwijl de andere het opnam. Al gauw kocht ik een machine, die bandjes achter elkaar op kon nemen. We produceerden er zo’n 100 per maand en gaven ze allemaal weg.

Ik was er dag en nacht mee bezig, maar uiteindelijk moest ik de mensen vertellen, dat ik het niet meer kon doen. Ik moest een machine aanschaffen, die meerdere tapes tegelijk kon dupliceren, maar die kostte $ 3000.- en dat geld had ik niet. Nou, toen zei een man dat hij hem zou kopen en een andere man zei, dat hij de bandjes zou kopen. En zo zijn we in de bediening van cassettebandjes beland. En sinds die tijd hebben wij ons onderwijs gratis weggegeven.

Sommige mensen zeggen: “Maar zo kun je toch een bediening niet in stand houden?!” Nou, daar moet je mij niet voor wakker maken, want bij mij werkt het! En die belofte staat nog net zo sterk bij mij, als toen ik hem jaren geleden maakte!