Lekker even buiten zittend (het is nu half 9 ’s avonds) en tijd om een blog te schrijven over deze dag. Vanmorgen was ik vroeg wakker en ben ik buiten gaan zitten om even te genieten van de zonsopgang en van alle geluiden in de natuur. De een na de ander werd wakker en om 8.00 uur zaten we in de zon buiten voor de overdenking. Ik heb het gehad over Gods rust binnengaan  door geloof,  geloof  in dat alles is volbracht en dat in alles is voorzien. Zo kunnen we in Zijn rust blijven.

Na drie dagen op stap te zijn geweest, zijn we vandaag een dag op onze locatie. De mannen zouden gaan helpen met klussen, de vrouwen zouden het kinderevent  en het vrouwenevent gaan voorbereiden.

Het klussen bestond uit het dak dichtmaken, want de voor en de achterkant van het dak waren nog open. Nu is de Braziliaanse aanpak ‘iets’ anders dan de Nederlandse aanpak, maar even met wat duidelijke instructies van de Nederlandse kant, hebben Jörg en Niek de handen uit de mouwen gestoken en het dak aan een kant super mooi dichtgemaakt. De voorbereidingen voor het kinderevent en vrouwenevent verliepen ook lekker vlot, en we hebben veel zin in deze twee evenementen. Vooral ook om de kinderen en de vrouwen een mooie dag te bezorgen waar ze mogen ontvangen en genieten.

In het overleg in de ochtend hebben we besloten om ook zondag naar de daklozen te gaan, vooral omdat we een grote groep gisteren niet konden bereiken. Johan en Jacob hebben hiervoor in de ochtend de boodschappen gedaan en de auto was af-geladen vol met eten voor de daklozen.

Toen ze gingen betalen met de rabocard, zat de caissière hen vreemd aan te kijken. Het woord ‘rabo’ betekent in het Portugees namelijk ‘kont’ . Dus nu denken ze hier dat wij in Nederland een ‘kontbank’ hebben. Ook was Jacob hard aan het oefenen op zijn Portugees spreken zodat hij uit het niets in een keer in de winkel zei: Mijn naam is Jacob. Ook dat leverde zeer verbaasde blikken op in de de winkel.

In de middag zijn we met aantal vrouwen naar een stadje geweest. Toen we weer naar huis wilde gaan startte de auto niet meer. Iets met de accu, maar naar wat instructies liet Brenda zien dat ze ook op het gebied van auto’s haar mannetje staat! En zo konden we gelukkig toch weer naar huis.

’s Avonds mochten we weer genieten van een heerlijke maaltijd van Roberta. We zijn heel blij met haar, ze is zo’n mooie  en liefdevolle vrouw in alles!

Het is mooi te ervaren en te zien hoe we als groep met Marja, Jacob, Brenda en Johan naar elkaar toe groeien. En daarbij vind ik het ook mooi te zien hoe iedereen aan het groeien is, uitstapt, kwetsbaar durft te zijn en open is.

Tot de volgende keer!