Woensdag 10 april 2019, Masindi

Dit was alweer de laatste dag van de conferentie. We kwamen mooi op tijd ’s morgens binnen en pastor Shammah was al begonnen met worship en daarna vragen te beantwoorden. We zagen duidelijk dat het enthousiasme met de dag groeide. Het zingen was nog uitbundiger (als je de eerste dag dacht dat het niet uitbundiger kon dan was het wel de tweede dag, maar nu….pfffff, haha!). Stil zitten? Nee, dat kan niet, echt niet!

We hadden deze laatste conferentie dag enkel nog de ochtend, dus al snel mocht Marieneke haar spreekbeurt houden over ‘Healing’. Ze vertelde onder andere haar persoonlijke ervaringen bij het krijgen van haar (op dit moment alweer 3 jaar oude dochter), wat technisch niet mogelijk was, en over haar gezichtsverlamming (die in 5 weken over was). Dat ze tijdens haar moeilijke tijden er voor koos om niet depressief te worden maar leven van God over haar leven uit te spreken.

Hierna kwam Rik die onverwachts ook een spreekbeurt hield over ‘gerechtigheid & genade’. Gerechtigheid heeft niet zozeer met jezelf te maken maar meer dat je het van de Vader krijgt. Je bent gerechtigd in de Vader.

Vervolgens was het de beurt aan Monique die sprak over ‘Authority of the believer’. De mensen ervoeren dit als een krachtige teaching. Ze sprak over wat we allemaal in Jezus naam mogen doen. Haar lievelingstekst Romeinen 8:11 kwam ook aan de beurt. Aan het eind van haar spreekbeurt vroeg ze de mensen naar voren die met de H.G. gedoopt wilde worden.

En als de Geest van Hem Die Jezus uit de doden opgewekt heeft, in u woont, zal Hij Die Christus uit de doden opgewekt heeft, ook uw sterfelijke lichaam levend maken door Zijn Geest, die in u woont! Romeinen 8:11

Uiteindelijk kwam er aan het eind gelegenheid voor vragen. En dat was een mooi moment om te zien wat er zoal leefde onder de mensen.

Nu komt het moeilijke gedeelte nm het verwoorden van wat we in de middag mee maakten. Na de lunch gingen we naar het kindertehuis Family Spirit Children Centre in Masindi. Zodra we uit stapten werden we besprongen door zo’n 260 kinderen. Aan elke hand hingen er 2 kinderen die aandacht wilden. Hoezo eenkennig? En zeer nieuwsgierig, zoals elk knopje van de camera proberen (dus die tezamen met de rugzak maar snel in de auto gelegd), en bij ons allemaal moest elk ding aan de arm of pols (inclusief bril) eraf gepeuterd worden.

Maar al snel moesten we allemaal gaan zitten en alle kinderen kwamen bij elkaar om, om de beurt onder begeleiding van trommels een aantal dansen uit te voeren. Echt op z’n Afrikaans en hartverwarmend. Ze lieten weten dat ze echt hulp nodig hadden (d.m.v. een handgeschreven tekst van een lied op papier aan ons gegeven) terwijl ze zongen. Verder werden de kinderen in groepen opgedeeld en mochten we met ze kinderwerkjes doen die we uit Nederland hadden meegenomen. Ook werden de kinderen door ons geschminkt.

Na afloop hadden we een tevreden gevoel dat we iets voor ze konden betekenen maar tevens ook een gevoel dat je daar nooit klaar komt. Er is zoveel te doen (en dat vooral veel basisbehoeften nog niet goed geregeld zijn. We hebben de koffers met knutselspullen, knuffels en geld daar achtergelaten, wat met zeer veel dank aanvaard werd. Ik hoop dat wat ik niet met woorden kon duidelijk maken aangevuld wordt door de foto’s…