Donderdag 11 april 2019, Masindi

Vanmorgen om 7 uur heerlijk een duik in het zwembad, voor mij een heerlijk begin van de dag. Al zwemmend bedacht ik ‘we zijn hier nu precies een week in Oeganda. Ik hou van de bloemen geuren en de kleuren van Afrika, ook geniet ik van de geluiden van allerlei vogels en krekels. Maar vooral de rode aarde, zo specifiek voor Afrika, alles heeft een licht rode waas, en als je een doekje over je gezicht hebt gedaan lijkt het alsof je foundation op hebt gehad. De rode aarde laat overal zijn gloed achter zelfs als je je voeten hebt gewassen is je handdoek daarna nog met bruine vlekken van deze rode aarde.

We gaan vanmorgen op pad naar de Jeugdgevangenis; en onderweg wordt er geld gepind, Jan Rudolf komt na het pinnen naar buiten en zegt, ik heb 2 miljoen op zak!   Voor ons 500 euro , voor hier is het ongeveer 5 – 7 maandsalarissen, een beetje gemiddelde baan.

Onderweg naar de gevangenis halen we Christine, ze is pastor van een kerk vlakbij de gevangenis en bezoekt deze jongens een keer per week als pastoraal medewerkster. Via haar mogen we ook de jongens opzoeken en ze vertelt in de bus dat de jongens tussen de 14 en 17 jaar oud zijn. Veel van hen zijn in de criminaliteit gekomen doordat ze maar één ouder hebben of armoede maar ook door slechte leefomstandigheden o.a. zijn gaan stelen of drugs gaan verhandelen.  Gemiddeld wonen de jongens ongeveer 4 jaar in deze gevangenis.

We komen aan op een terrein met uitzicht op een prachtige heuvel en het lijkt in eerste instantie in niets op een gevangenis. Even later zien we wel dat een deur van een gebouw open gaat  waar achter tralies jongens zitten. Ze komen een voor een in een rij eruit gelopen en we gaan in een open gebouw zitten.  Het team stelt zich voor aan de jongens en terwijl we dat doen hebben we allemaal ook iets te delen van ons eigen leven aan de jongens. Je ziet aan hun gezichten dat ze geboeid luisteren. Daarna deelt Jan Rudolf met gelijkenissen uit de bijbel, onder andere over het verloren schaap. Na afloop vraagt hij hun of er iemand is die zijn hart aan Jezus wil geven en gelijk staan een paar jongens op. Nog even later staan ze allemaal op en wij mogen voor ze bidden en ze zegenen. Het was heel bijzonder. Later vertelde Christine nog dat als deze jongens hun hart geven aan Jezus en ze echt veranderen dat is dan zo merkbaar, en mogen ze vaak veel eerder de gevangenis verlaten.

We hadden voor alle jongens tandpasta en een tandenborstel gekregen; ook kregen ze een sleutelhanger met daaraan een klompje en een kaartje met bijbeltekst.  Bart vroeg de jongens of ze schaak konden spelen en zei dat hij een schaakbord met schaakstukken voor ze had. Er ging een gejuich op, dat vond ik heel mooi om te zien. Dit schaakbord lag bij ons al 30 jaar in de slaapkamer in een hoek en gaat nu echt gebruikt worden!

De jongens gaan weer terug naar hun gebouw en ik kan raden hoe klein het daar is, zonder voorzieningen en ik hoop zo dat er iets in hun hart is geraakt dat hun levens veranderd is voor altijd.

Na afloop brachten we Christine terug en ze vertelde nog diverse dingen over haar leven o.a. dat ze daar een school heeft opgericht en ze heeft 2 kinderen. Haar man is 6 jaar geleden overleden en ze glunderde toen ze het grote nieuws vertelde 18 mei gaat ze weer trouwen.

Vanmiddag gaan we op pad naar Murchison Falls national Park en we kijken hier allemaal naar uit. Bij de ingang zien we gelijk bavianen lopen en dat is gelijk heel leuk .. begroet worden door dieren. Daarna volgt een hobbelige weg die ruim 2 uur duurt en het is vochtig en warm, we komen bij de Nijl aan en steken daar met een pontje over. Eigenlijk moeten we nog ruim een uur wachten, maar een auto die voor ons is wil graag vooruit al oversteken en heeft er meer geld voor over om gelijk over te kunnen steken. Wij mogen daardoor ook mee voor kleine meerprijs. Net bij aankomst ziet Marieneke  Nijlpaarden liggen.. ja ja.. in de NIJL.. natuurlijk! 

We halen een vrouwelijke gids op die een geweer meeneemt en zo gaan we op pad. Maar.. de bus zat al vol.. en het was al zo warm, John en Danila besluiten op het dak te gaan zitten, first class uitzicht! Gelukkig voor ons is ook het dak open en het voelt nu echt op safari!  We zien al snel allerlei prachtige dieren veel Impala’s en Antilopen die we vrolijk zien huppelen, van groot tot klein en met hun jong. Maar ook onze eerste Olifant. Daarna nog allerlei dieren zoals giraffen, vogels en natuurlijk de grote zwarte buffels.  Grappig om ook de Afrikaanse everzwijn te zien en daarna gonst gelijk het liedje in mijn hoofd van de Lion King Hakuna Matata.

Dat liedje had Danila denk ik niet in haar hoofd.. want even later zien we een prachtige leeuw die langzaam aankwam lopen richting onze bus. De gids vertelde dat hij op zoek is naar prooi, het is schemertijd en veel dieren zijn nu onderweg. Danila wist niet hoe snel ze van het dak af moest komen en gelukkig kon Jan Rudolf haar opvangen en haar weer de bus in loodsen. Lachen.. alsof zo een grote katachtige zomaar wat blank vlees zou willen.

Wat geweldig dat we in zo een korte tijd zoveel mooie dieren hebben gezien en we gaan weer een hobbelige weg terug naar ons hotel. Het was een indrukwekkende dag zowel bij de jongens in de jeugdgevangenis als op safari.